A Soberanía Alimentaria, garantía de futuro

Menú Principal

Menú de Destacados

  1. Portada>
  2. Novas>
  3. Política Agraria>
  4. As Transnacionais contribúen a aumentar a fame. Os labregos e labregas ofrecen solucións.

As Transnacionais contribúen a aumentar a fame. Os labregos e labregas ofrecen solucións.

17 de Novembro do 2009

platerra

Comunicado de prensa da Via Campesina dende o foro  "Soberanía Alimentaria dos Pobos Xa!", paralelo ao cumio mundial da FAO sobre a seguridade alimentaria, que dende o pasado venres até hoxe están tendo lugar en Roma.

Web de información alternativa:

http://peoplesforum2009.foodsovereignty.org/

Imaxes no Le Monde:
http://www.lemonde.fr/planete/portfolio/2009/11/16/les-petits-producteurs-manifestent-contre-le-sommet-de-la-fao_1267981_3244.html#ens_id=1267001

A Via Campesina esta aterrada diante da arrogancia do sector privado e especialmente de Nestlé, ao pretender ofrecer solucións á actual crise alimentaria, sendo coma son as mesmas transnacionais quen contribuíron activamente á creación desta crise.

Os comentarios do presidente de Nestlé* durante a Conferencia do sector privado e da FAO en Milán o pasado 12 de novembro resúltannos particularmente chocantes dadas as coñecidas campañas de Nestlé para fomentar fórmula do consumo de leite para bebes en detrimento de a lactación materna nos países en desenvolvemento.

Moitas transnacionais aumentaron os seus beneficios durante a crise alimentaria e xogaron un rol principal ao incrementar a fame no mundo mediante a toma de control sobre o sistema alimentario e os recursos produtivos como a terra e a auga, excluíndo a labregos e labregas da mesma produción alimentaria.

Estes actores privados presionaron por cambiar os modelos agrícolas de produción, forzando a modos produtivos intensivos e introducindo tecnoloxías e políticas como a dos agrocombustíbeis, os transxénicos e a liberalización do comercio co único interese de incrementar os seus beneficios. Os efectos destas estratexias corporativas das transnacionais fronte ao sistema alimentario son evidentes dadas as estadísticas que demostran o constante aumento nas cifras das persoas que sofren de fame no mundo.

Sobre o tema de transxénicos, Javier Sánchez, representante do sindicato campesiño COAG (membro da Vía Campesiña), declarou: “Existe un consenso global entre campesiños/as e consumidores/as sobre as tecnoloxías de OXMs que permiten ás multinacionais tomar o control sobre as sementes negando aos labregos e labregas a posibilidade de gardar as súas propias sementes. Labregos e labregas perden o dereito a producir alimentos libres de modificacións xenéticas, mentres que os consumidores e consumidoras perden o dereito de alimentarse con produtos sen transxénicos. Este é un claro exemplo de como a privatización dos recursos naturais vai na contra dos intereses comúns. Os consumidores en Europa, con razón, están rexeitando este tipo de tecnoloxías”

Henry Saragih, coordinador xeral da Vía Campesina observa que no seu país natal, Indonesia, Nestlé contribuíu directamente ao empobrecemiento do campesiñado e ao fomento da malnutrición particularmente entre os meniños e meniñas, a traveso do control da produción e do sistema de prezos dentro do sector leiteiro.

Durante o Foro “Soberania Alimentaria Xa”, paralelo ao Cume Mundial sobre Seguridade Alimentaria en Roma, as Organizacións da Sociedade Civil están propondo as solucións reais da soberania alimentaria.

Máis información en www.viacampesina.org

 

A Vía Campesiña é un movemento internacional que reúne a millóns de labregas e labregos, pequenos produtores/as, sen terra, mulleres rurais e traballadores/as agrícolas ao redor do mundo. O noso movemento está conformado por 148 organizacións membros activas en 69 países en Asia, África, Europa e as Américas.

 

_________________________________________________________________

*Artigo de Gustavo Duch (ex-director de Veterinari@s sen fronteiras) ao respeito das declaracións de Nestlé no Cumio sobre seguridade alimentaria.

ROMA, ENTRE DÚAS AUGAS. (Ao respeito do Cumio Mundial de Seguridade Alimentaria, 2009)

1. NESTLÉ E O ACTIVISMO: O pasado día 12 na reunión de diálogo entre a FAO e o sector privado, en Milán, xerou algunhas delegacións que non podemos obviar. En concreto o Presidente de Nestlé, a compañía de alimentos máis grande do mundo, Sr. Peter Brabeck-Letmathe, denunciou que "é desalentador ver con que facilidade un grupo de ben intencionados e ben alimentados activistas poden decidir sobre as novas tecnoloxías en detrimento de os que están a morrer de fame".

Antonio Onorati, do Comité Internacional de Pilotaxe, corresponsable da organización do Foro dos Pobos pola Soberanía Alimentaria que se está celebrando en Roma en paralelo ao Cume da FAO, explica que "se os máis de 600 representantes da sociedade civil que aquí estamos reunidos  inclúense nesta estrambótica definición de activistas queremos expresar ao Sr. Brabeck-Letmathe noso total desacordo. En tres décadas de aplicación das novas tecnoloxías xunto coas medidas neoliberais, das que tan ufano está Nestlé demostráronse -e dicímolo as xentes do campo e do mar- afastarse das verdadeiras necesidades para a agricultura campesiña e a pesca artesanal, que pode alimentar ao mundo e permitir unha vida digna para o mil cincocentos millóns de persoas que os producen."

"Si hai que sinalar actores que influíron con facilidade  en detrimento de as e os pequenos campesiños do Planeta -conclúe Antonio- seguramente poderemos pensar en grandes corporacións como Nestlé que entre outras cousas, permitíronse marcar o prezo da compra de produtos agrarios como o leite, o café e o cacao a prezos que arruínan aos seus produtores"

2. A MOCIDADE DO MUNDO RURAL

Nunha das carpas sementadas nos campos do antigo matadoiro de Roma, reuníronse novos de todos os continentes para debater sobre o seu futuro no mundo rural. No marco do Foro dos Pobos pola Soberanía Alimentaria os seus debates céntranse nas dificultades para acceder aos recursos produtivos (moi poucos mozos dispoñen de terras) e en como producir alimentos para as súas comunidades.

A conciencia das mentes menos desgastadas é clara, os medios de produción deben de estar en mans campesiñas para producir respectando os ritmos e leis da natureza. Clara e enérxica pois como di Yeko Etienne Seder da organización Concertation Nationale deas Organsations Paysannes en Producteurs Agricoles do Congo Brazzaville, "discutimos hoxe para ser capaces de impor o cambio mañá"

3. EN ROMA CONSOLÍDANSE As ALIANZAS

"Neste Foro dos Pobos pola Soberanía Alimentaria -explica Paul Nicholson da Vía Campesiña- estou a palpar un clima e unha vontade de alianzas da sociedade civil, realmente estremecedor". Máis de 140 persoas do cinco continentes de moi diferentes colectivos están a traballar durante dous días nun espazo de debates e reflexión sobre o entretejer redes e alianzas.

A paradigma da Soberanía Alimentaria ha tido a capacidade de aglutinar a movementos moi diversos: organizacións campesiñas, de consumidores, de mulleres rurais, de pastores, de pescadores, de mozos rurais, de desenvolvemento, etc. o que Paul define como "a biodiversidade das alianzas". Todas estas organizacións teñen claro que lles une, a loita pola soberanía alimentaria como proposta para un mundo rural vivo, e aquí en Roma están a darse pasos no como se articulan. Algunhas premisas están claras: constrúese aos poucos, horizontalmente e respectando procesos particulares. Para ter así un edificio sustentable e durable que non vén homoxeneizar nin a substituír os movementos e as súas loitas específicas.

Como unha boa cociñeira, mesturar condimentos para enriquecer os sabores duns bos ingredientes

4. O DESERTO

Ao norte de Chile hai un deserto enorme. Atacama, o máis árido do Planeta. Aquí en Roma atópase unha das súas poboadoras, Florencia Arostica, representando á organización ANAMURI, a Asociación Nacional de Mulleres Rurais e Indíxenas. Dime que nas súas terras ou chove cada dez anos ou non chove nunca. Pero aínda así, as augas que baixan polas crebadas do desxeo dos cerros andinos, permite nos seus veredas excelentes (e suficientes) cultivos de todo tipo de hortalizas. Ao Sur do Atacama xa chegaron as corporacións da uva e o viño para exportación, que acaparan boa parte da auga que esperan as familias locais. Sen ela os seus cultivos apáganse. Xunto a Florencia, Julia Marlene Cconojhuilla da Confederación Nacional Agraria do Perú asente coa mirada. Ela coñece de moitas compañeiras que salguen para Chile nos picos das colleitas. Indocumentadas traballan máis horas que as moitas horas de faena que se lles esixe ás mulleres chilenas, e cobran pagas máis baixas que os baixos salarios que por este traballo reciben as mulleres chilenas.

Co resto de Asemblea de Mulleres do Foro afánanse en construír camiños de Soberanía Alimentaria. Para recuperar o control da súa vida, como mulleres e como campesiñas.

Din algúns arqueólogos das palabras que o nome de Atacama ben podería provir do quechua Tercuman, algo así como até onde alcanza a vista, neste caso a fronteira onde o verde se desviste para facerse deserto. Ou cando os desertos deixan de selo.

5. NON SOMOS PIRATAS

O mar quéntase. Iso din os expertos no cambio climático. E seguro que é certo. Aquí en Roma, aínda sen costa  á vista, detéctanse as tensións e dificultades que nos últimos anos dificultan, e moito, o vivir das comunidades de pescadores. Son moitas as intervencións en todos os espazos do Foro dos Pobos pola Soberanía Alimentaria dos representantes da pesca artesanal que até aquí chegaron. Herman Kumara resume que "o desenvolvemento da pesca artesanal é posible si respéctanse os seus Dereitos", con maiúsculas, para sumar aos dereitos humanos, o dereitos económicos, sociais, culturais e ambientais. Por iso reclaman aos gobernos reunidos estes días no edificio da FAO que se prohiba a pesca industrial e de arrastre nas costas que a eles e elas alimenta. Que se regule ou free a expansión da acuicultura, o turismo e as industrias conserveiras que monopolizan territorios que dan acceso ao mar. E que se tomen as medidas necesarias para prohibir a pesca ilegal. Que por iso se lle chama así.

6. A TODA VELOCIDADE

Ao saír do metro Pirámide para ir cara aos edificios da FAO, onde se celebra o Cume Mundial da Alimentación vin pasar a varios Xefes de Estado nos seus coches oficiais e coa escolta correspondente. Coas sirenas postas e a unha velocidade de vertixe. Excelente ?pensei- é urxente tomar medidas contra a fame no mundo. Cada 6 segundos morre un neno ou nena de fame. Non hai tempo que perder.

50 representantes do Foro tamén chegaron fronte á FAO. Si a reforma do Comité de Seguridade Alimentaria salgue adiante, terán a posibilidade de trasladar as súas propostas no interior do Edificio. Polo momento, os sistemas do mundo, marxinan ás persoas do mundo. Coma se fose un gran quebracabezas xigante construíron frases que explican moi sinxelo as claves a ter en conta, para combater a crise alimentaria e climática: no mundo o 75% dos alimentos son producidos por 1.500 millóns de pequenos produtores. Si potenciásese o seu modelo de agricultura local, sustentable e ecolóxica poderíase combater moitas emisións de CO2 que xera a agricultura industrializada, petroinómana e quilométrica. Tantas como o 50% do total de gases que a nosa civilización irradia nestes momentos.

Ao acabar a acción, e atender aos medios de comunicación, xa volvían saír os coches de fórmula 1. Que rápido atoparon as respostas acertadas. Sería polas présas que se esqueceron de preguntar aos interesados e, á súa vez, afectados. Un último dato: de entre todos e todas as xentes que sofren desnutrición, o 80% son produtores e produtoras de alimentos.

    Gustavo Duch Guillot. Foro dos Pobos pola Soberanía Alimentaria. Roma, novembro de 2009